//////

Reklama

Reklama

KABEL SYSTEMU

  • Luty 26, 2015 8:51 am

Kabel systemu TAT-3 założony w 1963 r. zapewnia łącz­ność dla 128 kanałów telefonicznych.Jak będzie przebiegał dalszy rozwój łączności telefonicznej, trudno dziś przewidzieć. Można wszakże przypuszczać, że wielką rolę odegrają w przyszłości kosmiczne stacje telekomunika­cyjne. Zapraszamy czytelników ponownie na zajęcie kółka sekcji łączności. Chcemy bowiem zapoznać się z pracą konstruktorską naszych kolegów. Bardziej doświadczeni spośród nich już wcze­śniej wysunęli propozycje wykonywania modeli poglądowych, które byłyby użyteczne na zajęciach lekcyjnych z fizyki w kia-, sie VIII.- Zaprojektowali makietę telefonu oraz wykonanie mo­delu z telefoniczną tarczą numerową.

WYNIKI BADAŃ

  • Luty 26, 2015 8:49 am

Wyniki badań przekonały konstruktorów o niezawodności tych lamp. Dlatego też zdecydowano się je zastosować do tego celu. Każdy wzmacniak kabla transoceanicznego zawierał trzy lampy (pentody) żarzone napięciem 18 woltów i o napęciu ano-1 dowym wynoszącym 50 woltów. Wszystkie włókna żarzenia po­łączono szeregowo, tak że 306 lamp wzmacniających sygnały w obu kierunkach tworzy zamknięty układ. Różnica potencjałów na obu końcach przewodu zasilającego obwód żarzenia lamp wynosi 4000 woltów.Gdyby chociaż jedna lampa w tym systemie zawiodła, to na­tychmiast powstałaby przerwa w łączności.

BUDOWA UCHA

  • Luty 26, 2015 6:42 am

Kończąc nasze informacje o początkach telefonii, zapoznajmy się z budową organu słuchu, czyli uchem ludzkim., Poznając bo­wiem budowę ucha, lepiej zrozumiemy zasady przekazywania wiadomości w postaci dźwięków. Ucho składa się z trzech głównych części: ucha zewnętrznego, środkowego i wewnętrznego. Drgania dźwiękowe w postaci fal docierają bezpośrednio do małżowiny usznej, gromadzą się w przewodzie słuchowym i działają na błonę bębenkową, oddzie­lającą ucho zewnętrzne od_ucha. środkowego, wskutek czego bło­na zostaje pobudzona do drgań. Od błony bębenkowej drgania są przenoszone do „mechanizmu” ucha środkowego (kostek słuchowych), składającego się’ z młoteczka, kowadełka i strzemiączjca. Młoteczek jest przyro­śnięty do błony bębenkowej.

PRACA NAD UDOSKONALENIAMI

  • Luty 26, 2015 6:39 am

Nad udoskonaleniem telefonu pracowało wielu wybitnych wy­nalazców, między innymi Tomasz Edison, Zbudował on nowy nadajnik, który znacznie poprawił słyszalność rozmów telefo­nicznych. Mikrofon edisonowski składał się z płytki .z sadzy węglowej osadzonej pomiędzy płytkami platynowymi, z których jedna stykała się z membraną mikowy. Prąd z baterii płynął mię­dzy płytkami przez masę węglową. Dziełerrl Edisona było również wprowadzenie do obwodu telefonu specjalnej zwojnicy z rdze­niem żelaznym zwanej transformatorem. Zwojnica ta składała się właściwie z dwóch uzwojeń: pierwotnego i wtórnego, które umieszczono jedno na drugim. Wykonano je z drutu izolowane­go.

RADOŚĆ WYNALAZCY

  • Luty 26, 2015 6:38 am

W nadaj-, niku zastosował małe naczynie z checzą, którą nazwalibyśmy siaj. elektrolitem. Do jej powierzchni dotykał platynowy drumle przymocowany do membrany. W obwód nadajnika .włączono baterię galwaniczną. Nad membraną nadajnika umieszczono, tubę, papierową. Tak udoskonalony- telefon przyniósł wielką radość wynalazcy. Wieczorem 10 marca 1876 roku przeprowadzał Bell ze^woira, asystentem pierwszą rozmowę telefoniczną. Nadajnik był zainstalowany na strychu, odbiornik:zaś w piwnicy.Tak mniej więcej przebiegała praca wynalazcy telefonu Grahama Bella.   Doświadczenia w zakresie przekształcania dźwięków w sygnały elektryczne przeprowadzał w Niemczech w latach 1860—1863 nauczyciel matematyki i przyrody Reis.

WYNALAZEK TELEFONU

  • Luty 26, 2015 6:34 am

Każdy z nas korzystając ze sprawnych urządzeń telefonicznych nie zastanawia się nad ich historyczną przeszłością i stanem dzi­siejszym. Warto jednak pamiętać, że istnienie tych urządzeń za­wdzięczamy, pomysłowości wielu konstruktorów i odkrywczej pracy uczonych.  Wynalazek telefonu przypisuje się Grahamowi Bellowi. On to właśnie w dniu 14 marca 1876 roku zgłosił w urzędzie patento­wym w Waszyngtonie opis swojego wynalazku pod nazwą „mó­wiący telegraf”. W tym samym dniu, ale parę godzin później, podobny wynalazek został zgłoszony przez innego konstrukto­ra — Elisha Graya (czyt. Eliasza Greja).   Graham Bell, będąc przez wiele lat nauczycielem w szkołach dla głuchych, zajmował się badainiami nad rozchodzeniem się dźwięków.

PRACUJĄC NAD ZESTAWEM

  • Luty 26, 2015 6:25 am

Instruktor zachęcał do estetycznego wykonania części składo­wych zestawu ćwiczeniowego. Wyniki pracy innych brygad były na różnym poziomie, jed­nym praca szła lepiej, innym zaś gorzej. Za pomocą urządzenia zbudowanego przez Kazika , i Antka można było ćwiczyć, nada­wanie sygnałów alfabetem Morse’a dzięki dłuższym lub krótszym błyskom oraz przerwom w świeceniu żarówki. Zespół pracujący nad zestawem z głośnikiem trudził się przy wykrawaniu otworów do głośnika. Wreszcie nadeszła chwila wy­konania połączeń elektrycznych za pomocą lutowania. Czynności te wykonał z dużą sprawnością Waldek. Starannie odizolowane końcówki przewodników dolutowywano do. odpowiednich punk­tów zgodnie ze schematem montażowym.

POCZĄTEK WIELKIEJ DROGI

  • Luty 26, 2015 6:13 am

Chociaż długość przewidywanej trasy.kablowej miała wynosić około 3000 km, na nieprzewidziane okoliczności zarezerwowano około 1000 km. ,Zgodnie z projektem zamierzano rozpocząć układanie kabla od brzegu Irlandii,.a następnie połączyć go w połowie drogi z po­czątkiem kabla załadowanego na. drugim statku. Zadanie to miały , wykonać dwa statki „Agamemnon” i „Niagara”. Na każdy z nich załadowano po 2500 ton kabla. Pęczątek wielkiej-drogi nie był pomyślny. Po ułożeniu około 10 km trasy zawiódł mechanizm maszyny, kabel pękł i wszystko należało- zacząć od nowa. Z pokładu statku układającego kabel była podtrzymywana łączność z lądem.

BITWA O POŁĄCZENIE KONTYNENTÓW

  • Luty 26, 2015 6:10 am

Bohaterem bitwy o połączenie telegra­fem dwóch kontynentów stał się Amerykanin Cyrus West Field.Projekt telegraficznej linii transoceanicznej przewidywał przy­spieszenie przesyłania informacji ze Stanów Zjednoczonych Ame­ryki Północnej do Europy bądź odwrotnie o kilka tygodni. Pierw­szy odcinek transatlantyckiej linii łączący Nowy Jork z Nową Fundlandią uruchomiono po dwóch latach uporczywej pracy _ w roku 1856. Połączenie kablowe zbliżyło Nowy Jork do Europy o  kilka dni, ponieważ statki zmierzające do Nowego Jorku naj­pierw zawijały do portu Saint Johns leżącego na wyspie Nowa Fundlan-dia. Pomyślne zakończeie pierwszego odcinka olbrzymiej trasy za­chęcało do opracowania dalszej części projektu ułożenia kabla oceanicznego.